Dat heb ik dan met een favoriete auteur, ik lees er zoveel mogelijk boeken van. Zo kwam ik bij dit ontroerend kleinood Dankbaarheid terecht, van de Franse auteur Delphine De Vigan (zie ook recensie Kinderen zijn koning). Zeg nu zelf, die sobere zachte kleuren op de cover nodigen toch meer uit dan sommige schreeuwlelijke boekenkaften?

Ik begon erin te lezen, en de aardappelen in de keuken kookten over. Ik was zozeer met mijn gedachten bij Michka, de oude vrouw die niet meer alleen kan wonen omdat ze geleidelijk aan haar taal verliest (afasie). De auteur weet dit zo ontroerend te beschrijven, met veel warmte en lichtheid. Daarom kon ik het boek niet wegleggen, het verhaal beklijft. Zeker als de grote wens van Michka lijkt uit te komen. Ook de vriendschap met buurvrouw Marie (‘geadopteerde’ dochter) en de warme ontmoetingen met de logopedist Jérome beschrijft zij met veel tederheid.

Een krop in de keel

Ik moet bekennen dat ik het boek af en toe moest wegleggen om mijn krop in de keel door te slikken. Want het is ook een herkenbaar verhaal voor wie te maken heeft met dementie. Ook mensen met dementie verliezen taal (en nog veel meer). Michka blijft daarentegen helder en scherp, zelfs als ze geen taal meer vindt.

Dit boek is een warm dekentje.

(O ja, van die overgare aardappelen heb ik dan maar pureepatatten gemaakt – O jee).