Er zijn zo van die boeken die je zachtjes dwingen om rustiger te gaan ademen. Je begint te lezen en al gauw besef je: dit is zo’n verhaal waar ik me rustig moet door laten meevoeren.

Aan de westkust van Noorwegen, op een eiland dat zo nietig is dat het vanaf het vasteland onzichtbaar is, kent de familie Barrøy een tijdloos bestaan. Met heel hard werken in de zomer en bijna omkomen van honger en kou in de winter, is hun leven even eenvoudig als moeizaam. De rest van de wereld ligt in de verte en kan alleen bereikt worden op heldere dagen met een kalme zee, door heel lang te roeien. 

Verhaal over drie generaties

Het begin van het verhaal voelt als zo’n kalm water. We leren als lezer de drie generaties van de familie kennen en krijgen een beeld van de grootse natuur waarin ze leven. En dan, op het moment dat je bedenkt dat je niet echt weet in welke periode het verhaal zich afspeelt, sijpelt de moderniteit het leven van de eilanders binnen en maakt de rustige stroming steeds meer plaats voor onvoorspelbare golven en meedogenloze stormen die de hele familie op de proef stellen … 

Gehecht aan de personages

Ik raakte gehecht aan de personages en aan de sobere schrijfstijl die zo goed bij hen past. Gelukkig heeft auteur Roy Jacobsen – zelf vertrouwd met het eilandleven in de buurt van de Lofoten – van het verhaal een reeks gemaakt: er wachten nog drie volgende delen!